Tak bardzo cieszyłam się słysząc, gdy Ks. Tomasz opowiadał o wizycie na misji naszych sióstr w Guarambaré. Jego opowieść była nie tylko relacją z pobytu w Paragwaju, ale świadectwem misjonarza, który przez te kilka dni, jak sam mówi, przeżył swoje „kapłańskie rekolekcje”. Pomyślałam, że tą opowieścią warto się podzielić. Opisując swój pobyt w Ameryce Południowej wciąż był pod wrażeniem tego, co tam przeżył i zobaczył. Opowieści zachwyciły wszystkich … a ja jako elżbietanka byłam dumna z naszych sióstr, które całkiem nieświadomie dały piękne świadectwo swojej posługi. Cieszyłam się, że już wkrótce do nich dołączę…  Z radością przedstawiam relację z rozmowy o wyjątkowym pobycie na elżbietańskiej misyjnej placówce w Guarambaré.

W Paragwaju trwają wakacje i króluje lato, w całej swojej pełni..., dlatego też pozdrowienia które przesyłamy są gorące nie tylko dlatego że płyną z naszych serc, ale też są nagrzane gorącymi promieniami paragwajskiego słoneczka… Za nami piękny świąteczny czas, Boże Narodzenie…, wszyscy czekaliśmy na te Święta. Mieszkańcy Loma´i przygotowali w swoich domach szopeczki betlejemskie, z Dzieciątkiem Jezus, ze Świętą Rodziną, Trzema Królami, wszystkimi możliwymi zwierzętami no i co najważniejsze,

co wiąże się z tradycją, z pachnącym intensywnie kwiatem kokosu (można powiedzieć że w Boże Narodzenie powietrze ma zapach kwiatu kokosu) arbuzem i melonami. Ale gdy tylko kończy się Boże Narodzenie, to dzieci już czekają na Trzech Króli, bo to Królowie właśnie noszą tutaj prezenty. Jest taki zwyczaj, że trzeba dobrze wyczyścić swoje sandałki, wystawić je przed dom, no i jest nadzieja, że może Królowie coś tam włożą (oczywiście wszystko zależy od tego, jak się sprawowałeś przez cały ubiegły rok, bo Trzej Królowie, jako prawdziwi Magowie też to wiedzą dobrze i swój rejestr mają…) z tym, że jeszcze najpierw, to trzeba napisać list…, (bo ten rejestr, to taki całkiem z tych gwiazd nie jest, ale każdy o sobie musi coś napisać, ale czy to jest prawda czy nie, to już Królowie wiedzą.) No i w tym liście, to w końcu można napisać swoje marzenie…, bo o to przecież chodzi.

18.XII.2011

Nie pachnie piernikami i makowcem, a zamarznięty śnieg nie roztapia się na przyprószonych świerkowych gałązkach w blasku migocących światełek. Za to kończąca się wiosna zapowiada upalne lato, a dzieci i dorośli myślą o zasłużonych wakacjach… a oprócz tego przygotowują w swoich domach piękne szopki z figurami – dziełami miejscowych artystów. Przy żłóbku nie może zabraknąć też intensywnie pachnącego kwiatu kokosu, a także dojrzewających o tej porze roku arbuzów i melonów...

Jak już wspominałyśmy w Paragwaju, Guarambaré Loma´i ruszyło Centrum Świętej Elżbiety a z nim świetlica dla dzieci. Na początku było to kilkoro dzieci,  niewielka grupka, nie można było przewidzieć na ile osób przygotować zajęcia. Ale już wkrótce wszystko zaczęło się zmieniać i już teraz na nasze spotkania świetlicowe przychodzą dzieci, można powiedzieć z całej naszej dzielnicy Loma´i. I tak zbliżał sie Dzień Dziecka, który w Paragwaju obchodzony jest 16 sierpnia. Jest to data historyczna, bardzo ważna dla wszystkich Paragwajczyków, kiedy to w wojnie Triple Alianza, w której Paragwaj walczył przeciwko zjednoczonym wojskom Brazylii, Argentyny i Urugwaju. W dniu 16.08.1869 roku 3.500 dzieci przebranych za dorosłych staneło w obronie swojej ojczyzny.

W dniach od 31 marca do 15 kwietnia 2011 r. wraz z Matką Generalną M. Samuelą Werbińską przebywałam w Paragwaju i Boliwii, gdzie od kilku lat posługują nasze Siostry. Pierwszym krajem, który odwiedziłyśmy był PARAGWAJ, a dokładnie miasteczko Guarambare. W lipcu br. miną trzy lata, kiedy pierwsze Siostry Misjonarki udały się do tego kraju. Spotkanie z Siostrami przeżyłyśmy w atmosferze radości, pracy, spotkań, rozmów. Z wielkim zainteresowaniem słuchałyśmy Sióstr, które dzieliły się swoimi bogatymi, ciekawymi doświadczeniami związanymi z początkami ich posługi na paragwajskiej ziemi, z budową domu p.w. bł. Marii Luizy, przeprowadzką i dalej budową Centrum św. Elżbiety.

Kochane Siostry. Dzielimy się ogromną radością. Dnia 03 kwietnia 2011 roku zostało otwarte i poświęcone Centrum Świętej Elżbiety w Paragwaju Guarambaré Loma´i.   Centrum Świetej Elżbiety to Ośrodek zdrowia i świetlica dla dzieci. Budowa Domu – Centrum, już właściwie zakończyła się pod koniec stycznia, i już wtedy, powolutku, trochę nieśmialo, zaczęłysmy zapraszać ludzi; żeby przyszli, zobaczyli, poczuli, że Świeta Elżbieta czeka tu na wszystkich i napewno każdy będzie się tu czuł dobrze... Więc najpierw, na swoje cotygodniowe spotkania zaczęły przychodzić panie z naszej dzielnicy, następnie i chyba było to duże przedsięwzięcie zorganizowałyśmy całodniowe spotkanie dla dzieci, przybyło ich wtedy około 80, nie tylko z naszej dzielnicy.

No a potem to juz była ogromna misja lekarzy z Polski ( przy tej okazji jeszcze raz im serdecznie dziękujemy i serdecznie pozdrawiamy) Dzięki ich akcji otworzyły sie drzwi naszego ośrodka zdrowia. Prez cały miesiąc przyjmowali oni chorych w ośrodku, zostawili sprzęt medyczny i dużo leków. Napewno też ich akcja przyniosła rozgłos naszemu Centrum.

W Zespole Szkół Elektronicznych i Informatycznych im. Komisji Edukacji Narodowej w Giżycku działa Szkolne Koło Caritas, które liczy około 20 osób.  
„Współpracujemy z Siostrami Elżbietankami czego owocem był nasz wolontariat w Domu Dziecka, kiermasz świąteczny oraz praca na rzecz misji w Paragwaju. Realizując swoje działania tworzyliśmy kartki świąteczne, które były sprzedawane, a dochód został przeznaczony na misje. Obecnie trwa akcja „Kolorowy Paragwaj”, w której zbieramy przybory szkolne dla dzieci. http://www.zseii.edu.pl/
- Katarzyna Fedio, opiekun SKC

Ogromnie dziękujemy za życzliwość i wparcie!!!

Grupa lekarzy ze Śląska wyjeżdża na misję medyczną do Paragwaju. Misja będzie miała także wymiar edukacyjny i ewangelizacyjny we współpracy z franciszkanami z Polski, duszpasterzami misji w miejscowości Guarambare.

Choć w dużych miastach Paragwaju nie ma problemu z dostępem do opieki medycznej, to na prowincji jak Guarambare, jest znacznie gorzej. Szacuje się, że aż 27 proc. tego kraju nie ma dostępu do żadnej opieki zdrowotnej.

Idea wyjazdu wśród lekarzy zrodziła się w ramach duszpasterstwa Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Jastrzębiu-Zdroju po wizycie misjonarza z Paragwaju o. Grzegorza Adamczyka OFMConv.

W Paragwaju czas wakacji – upał daje się we znaki. Wydaje się że życie zamarło, nic się nie dzieje, wszyscy myślą tylko aby uciec jak najdalej od gorąca, poszukać cienia…. Ale gdy przyjrzeć się z bliska, okazuje się, że nie jest tak do końca. Wokół naszego domu cały czas trwają prace. Tak się składa, że niestety po każdym deszczu mamy tu spore jezioro. Teren wygląda jak po powodzi. Ziemia nie wchlania wody i tak gdy Nowy Rok powitał nas ulewą doszłyśmy do wniosku, że mamy tu idealne warunki do uprawy ryżu bądź stworzenia ośrodka wypoczynkowego z żaglówkami w tle. Ale że nie takie były plany, więc trwają prace nad wyrównaniem terenu, nawożeniem ziemi, melioracja terenu. Dzieci i młodzież mają wakacje. W tym czasie tez organizowane są różne formy wypoczynku.

Nie ma chyba takiego miejsca na świecie, gdzie Boże Narodzenie nie miałoby swego uroku. Tak jest i tu w Paragwaju. Pełnia lata, ostre promienie słońca na przemian z obfitymi strugami deszczu. W takim oto klimacie ludzie przygotowują w swoich domach i na zewnątrz piękne szopki, w których na centralnym miejscu znajduje się św. Rodzina, anioł, pasterze, zwierzęta, trzej Królowie. Jako element dekoracyjny umieszcza się również owoce, np.: melony, arbuzy, a przede wszystkim zaś kwiat kokosu, którego specyficzna woń rozchodzi się po całym domostwie.